غزلی زیبا از شیخ بهایی

به گزارش گردشیا، شیخ بهایی حکیم،علامه،فقیه،عارف،قاضی،منجم/ستاره شناس،ریاضیدان،شاعر،ادیب، مورخ و دانشمند نامدار قرن دهم و یازدهم هجری است

غزلی زیبا از شیخ بهایی

به گزارش گردشیا به نقل بیتوته ،بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال 953 هجری قمری در بعلبک به جهان آمد. در 13 سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به 88 کتاب و رساله بالغ می شود. از آثار او می توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةالحساب، تشریح الافلاک و دو مثنوی معروف نان و حلوا و شیر و شکر اشاره کرد. وی در سال 1030 هجری قمری در اصفهان دار فانی را وداع گفت. جنازهٔ او را به مشهد انتقال دادند و در مسجد گوهرشاد دفن کردند. غزلی زیبا از وی را در ادامه خواهیم خواند:

شبی ز تیرگی دل سیاه گشت چنان

که صبح وصل نماید در آن، شب هجران

شبی، چنانکه اگر سر بر آورد خورشید

سیاه روی نماید چو خال ماهرخان

ز آه تیره دلان، آنچنان شده تاریک

که خواب هم نبرد ره به چشم چار ارکان

زمانه همچو دل من، سیاه روز شده

گهی که سر کنم از غم، حکایت دوران

ز جوریار اگر شکوه سرکنم، زیبد

که دوش با فلک مست، بسته ام پیمان

منم چه خار گرفتار وادی محنت

منم چه کشتی غم، غرقه در ته عمان

منم که تیغ ستم دیده ام به ناکامی

منم که تیر بلا خورده ام، ز دست زمان

منم که خاطر من، خوش دلی ندیده زدور

منم که طبع من از خرمی بود ترسان

منم که صبح من از شام هجر تیره تر است

اگر چه پرتو شمع است بر دلم تابان

منبع: جام جم آنلاین
انتشار: 28 آذر 1399 بروزرسانی: 28 آذر 1399 گردآورنده: gardeshia.ir شناسه مطلب: 1448

به "غزلی زیبا از شیخ بهایی" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "غزلی زیبا از شیخ بهایی"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید